روغن ها : انوع مختلف مواد پوششی روغنی معدنی در دسترس می باشند تا با شرایط خواسته شده مطابقت نمایند. تمام آنها دارای بازدارنده های خوردگی می باشند و آنهایی که برای کاربردهای با وظایف سنگین تر می باشند دارای محافظه های اضافی مانند لانونین می باشند. برای کاربردهایی که اجزا عمل شده باید جابجا شوند ممکن است لازم شود یک ماده پوششی زود خشک شو بکار رود. محافظ های قابل حل روغنی که با روغن امولسیون شده در محلول آبی مصرف می شوند،امکان حذف یک مرحله خشک کردن جداگانه را بوجود می آورند ،همینطور هست که در مورد روغن های آبگیر یا تعویض کننده آب مورد اخیر دارای مواد افزودنی می باشد که سبب می شوند آب به صورت یک فاز جداگانه نشست کند و سپس خارج گردد.
واکس ها (پارافین ها): پارافین ها جلوگیری کننده از خوردگی کمتر از روغن ها مصرف می شوند، پارافین ها را می توان به صورت حل شده در یک حلال مصرف کرد ،اما بیشتر به صورت ماده مذاب مصرف می شوند.
رنگ های غیرمحافظ آلی: پوشش های فسفات سنگین روی فولاد بسته به نوع فرآیند زمینه از نظر فام متغییر هستند، از رنگ سیاه کم رنگ گرفته تا خاکستری متوسط ، بطور کلی پوشش های فسفات منگنز تیره ترین نوع هستند. در هر حال برای بسیاری کاربردها یک فام قطعی وقابل ایجاد مجدد به منظور تزیین یا شناسایی لازم است. به این منظور استفاده از یک رنگ غیرمحافظ آلی بر پایه الکل ، معمولا با یک رنگ پایه رزینی شلاک یا مانیلا و یک رنگینه اصلی با فام مناسب معمول است. رنگ غیرمحافظ آلی (رنگ جوهری ) سیاه تاکنون به مقدار زیادی مصرف شده اند. این مواد خود فقط دارای یک ارزش حافظتی محدود می باشد. وهردو حفاظت و صورت ظاهر می توانند با بکاربردن بعدی یک روغن بازدارنده از خوردگی روشن بهتر جلوه گر شوند. برای کاربردهای با وظیفه سنگین مواد پوششی رنگدانه دار می توان به کاربرد،اما پوششهای ضخیم تری که این مواد ایجاد می کنند می توانند سبب ایجاد مشکلاتی برای ساختار ابعادی اجزا رزوه شده بشوند. حفاظت از خوردگی فراهم شده بوسیله فرآیندهای فسفات روی،آهن ومنگنز توام است.
پوششهای فسفات سیاه: برای بعضی کاربردها ،مناسب خواهد بود پوشش فسفات خودش یک سطح نهایی سیاه مات فراهم کند. به این منظور با پیش فروبری قطعه در مواد ویژه ای برپایه نمک های بیسموت وآنتیموان می توان رسید. این عملیات با رسوب کردن یک دوده سیاه روی قطعه که بعدا با لایه فسفات توام می شود انجام می گیرد.
